Ang bahay na dati ay nangangailangan ng ayos ay unti-unting naging mas maayos at mas ligtas, isang tahanan na mas komportable para sa kanyang mga mahal sa buhay. Ngunit para kay Imelda, hindi lang ang anyo ng bahay ang nagbago. Mas malaking pagbabago ang naramdaman niya sa loob niya—ang kapanatagan na hindi siya nag iisa.

“Pag oras na mahirapan ako, nandyan kayo, hindi ninyo ako pinababayaan,” ani niya, na may halong pasasalamat at tiwala.

Sa bawat pagkakataong kailangan niya ng tulong, nariyan ang EverFirst na handang umalalay. Sa kanyang karanasan, mabilis na natutugunan ang kanyang mga pangangailangan at hindi niya kailanman naramdaman na pinapabayaan siya. “Sa awa ng Diyos, maayos naman. Wala akong nagiging problema,” dagdag niya.

Sa huli, ang pinanghahawakan ni Nanay Imelda ay hindi lamang ang tulong na kanyang natatanggap, kundi ang tiwala na may kasama siyang maaasahan sa bawat hamon ng buhay. Ang pakiramdam na iyon ang patuloy na nagbibigay sa kanya ng lakas araw araw.

Ngayon, simple pero malalim ang mensahe ni Nanay Imelda: “Sana may makatulad sa akin—huwag mahiyang lumapit kung nasa kagipitan ka. May maaasahan kayo dito.”

Para sa kanya, ang mga karanasang ito ay hindi lang tungkol sa tulong na kanyang natanggap, kundi isang bagay na nais niyang ipamana sa iba—ang lakas ng loob na humingi ng tulong at ang tiwalang may mga taong handang umalalay. Sa ganitong paraan, ang kanyang kwento ay nagiging inspirasyon, isang paalala na sa bawat hamon, may pagkakataon para bumangon at may mga sandaling hindi mo kailangang harapin mag isa.